Powierzchnia zdrowia

Miejsca, gdzie panują choroby napełniają mnie chłodem

Towarzysząca im biel świeci w ciemności

Popraw przekrzywione prześcieradło

Wywrócone w najnędzniejszych snach

Zniewieszczone próby straconych

Spięte drzazgi, małe rany

Okrucieństwa i prawdy, wiążą

Chorobę wewnątrz

Ustępujący uśmiech, dziecięcy śmiech

Wyuczone skrzywienie ust

Miejsca, gdzie panuje śmiech mrożą we mnie krew

Gorący ogień umiera w popiołach

Piękno przemyka tak szybko

Wieczna karuzela smutku

Niewiele więcej pytań, słuszne miejsce

Gdzie nic się nie liczy ale można dotknąć

Bez zamierającego serca, to westchnienie

Może być wiatrem szeleszczącym liśćmi

Ten ból nie należy do mnie

Zabrali wszystko

By pielęgnować choroby, straty

Przepojone strachem i wybieloną winą

Niecierpliwie panikuje w jej ciuchach

Zmęczone buty się rozłażą

Od przyciężkich  obietnic miłości

Czekając na ostatni by odpadł

Spięty sprzączką wokół

Wszystko co dzieli ciało od zielonej trawy czy grząskiego błota

Zastygające znające złudzenie

Czyste prześcieradła czekające na ciało

Pchnięte w życie i powoli wybebeszane

Miejsce, gdzie panuje choroba i jest by w nim umrzeć

Będąc zmęczonym okrucieństwem i kłamstwem

Wypełnionym kroplami łez zapomnianych

Mówią „wkrótce staniesz na nogi i będziesz chodzić”

Wzięli więzienie za fortecę

Wzięli kłamstwa za piosenkę o miłości

Zapłacili za życie wiszące na włosku