Szary człowiek za kierownicą, ogląda się za każdą spódniczką,
On tak na prawdę nie chce – on po prostu odgrywa tę grę,
którą na swój pieprzony sposób odgrywa większość ludzi,
Tymczasem ona myje lustro w łazience,
tak by mogła malować sobie oczy,
Ta mistrzyni iluzji, artystka przebrania,
Nie jest zadowolona z tego kim jest, ale robi co tylko może,
Choć nie robi tego dla siebie, lecz dla swojego mężczyzny,
Podczas gdy on poluje – ten pan polowania,
wędrując główną ulicą w niekończącym się poszukiwaniu dupy do wyrwania,
Pośród plakatów reklamowych dopingujących jego pogoń,
Lśniących reklam, na których mężczyźni są mężczyznami,
a kobiety kobietami,
i mężczyźni znajdują się wewnątrz swych samochodów,
i mężczyźni mają nerwy ze stali,
i trzymając kurczowo kierownicę śnią o Aniołkach Charliego,
i fantazjują o seksie na tylnym siedzeniu swego auta,
Fantazjują, że pierdolą jakąś prawdziwą gwiazdę filmową,
Wyobraźnia aa wypełnić luki, wypełnić wszelkie szczeliny,
Wybielanie rzeczywistości, aby ukryć prawdę, której im brakuje,
Teraz ona obmywa kuchenkę-na powierzchni wszystko gra,
Jego kolacja jest w piekarniku, gdyż pracuje po godzinach,
Ona zapala telewizor, dzięki któremu czuje się bezpiecznie,
I który potwierdzić jej sposób życia-kto zadaje więcej pytań?
I ogląda prawdziwą rodzinę – żonę i męża na ekranie,
Perfekcyjna jednostka społeczna, tak jak to zawsze było,
Zrobiła już wszystko, co było w jej mocy,
by kochać, szanować i słuchać swego mężczyzny,
A jeśli kiedykolwiek zwątpi w słuszność swojego wyboru,
może zawsze włączyć TV i wsłuchać się w jego uspokajający głos,
Reklamy i seriale są dowodem, którego potrzebuje,
na to, że nudne życie jest ważniejsze niż działanie,
I ogląda film do końca, i kładzie się spać,
Zadowolona, że kiedy on skończy pracę to wróci prosto do domu,
Tymczasem on przechyla kolejny kieliszek, a pani z którą jest sączy Colę,
I gdy zostanie spytany o swoją żonę, potraktuje to jako żart,
„posłuchaj tego o, no wiesz o czym”
Ma to, czego trzeba i bierze to co ma,
Wziął sobie kobietę i weźmie jeszcze więcej,
Ona zaś wzięła sobie nędznego szczura, by odstraszyć złego wilka,
A potem może w chwili samotności zapragnie mieć dziecko,
Które zostanie nauczone gier dorosłości,
zaszeregowane i sklasyfikowane,
Kolejne życie do wybielenia,
Kolejne takie życie, gdy rodzi nam się dziecko,
Które idzie przetartym szlakiem, w ślady swych rodziców,
Fantazja i fałsz, prawda i kłamstwo,
Pierdolony system, który nazywają rzeczywistością,
System potrzebuje sług - każde kolejne narodziny dają jednego więcej,
Będą łagodnie mówić o wolności powoli zamykając drzwi,
Ponieważ system, by istnieć, potrzebuje służących,
Potrzebuje ludzkiej masy i armatniego mięsa.
Kanał
RSS
